Szkółka cymbalistów W.Kułakowskiego

Szkółka cymbalistów W.Kułakowskiego

Cymbały – unikalny instrument ludowy – pojawiły się na terenie województwa warmińsko-mazurskiego wraz z migracjami ludności w pierwszych latach powojennych.

Fenomen muzykowania na cymbałach wileńskich tkwi w utrzymaniu tradycji, której jedyną drogą dziedziczenia jest pamięć muzyczna i metoda naśladownictwa.

Cymbały wileńskie są instrumentem unikalnym, nauka gry wymaga nie lada wysiłku i cierpliwości ze strony młodego adepta. Muzykowanie jest jedną z głębszych dróg szukania więzi międzyludzkich; poprzez grę cymbalista może okazywać swoje uczucia, stany emocjonalne, wyrażać potrzebę integracji społecznej.

Cymbalista jest człowiekiem z pogranicza kultur, wywodzi się Wileńszczyzny – obszaru, który przed wojną zamieszkiwali tu Polacy, Białorusini, Żydzi, Rosjanie i Litwini. Wpływy innych kultur dały się zauważyć między innymi w repertuarze muzycznym cymbalistów, gdzie odnotowano melodie takie jak kozak, lawonicha czy karoboczka.

Cymbalista jest człowiekiem z pogranicza narodów. Ze względu na codzienne relacje z przedstawicielami innych narodowości wypracowano jeden wspólny język, swoistą gwarę, która była mieszanką języków: polsko-białoruskiego lub polsko-ukraińskiego. Stąd wśród cymbalistów – repatriantów charakterystyczna jest dwujęzyczność.

Cymbały polskie, jako jedyne nie wyszły poza obręb muzyki ludowej – nadal praktykowana jest nauka gry ze słuchu, uczniowie zapamiętują wzrokowo rozmieszczenie wysokości dźwięków na instrumencie.

Obecnie cymbaliści wileńscy stanowią bardzo wąskie grono muzykantów, a nazwa cymbały kojarzona jest częściej z instrumentem blaszkowym, jakim są dzwonki chromatyczne (tzw. cymbałki). Niejednokrotnie można spotkać się z sytuacją, gdzie instrument ten nazywany jest cytrą, lirą… Dlatego tradycja muzykowania na cymbałach wileńskich tym bardziej zasługuje na szczególną troskę i pielęgnację.


© Centrum Kultury Gminy Ełk z siedzibą w Stradunach 2012

Loga projektu